Przez prawie trzy miesi\u0105ce nie uda\u0142o mi si\u0119 nic tu napisa\u0107, mimo, \u017ce gdy po dw\u00f3ch latach nowicjatu powr\u00f3ci\u0142em do tworzenia bloga, by\u0142em przekonany o swojej systematyczno\u015bci i samozaparciu. Kiedy mam przerw\u0119 w jakiej\u015b wcze\u015bniej podj\u0119tej aktywno\u015bci, zazwyczaj ma ona swoje \u017ar\u00f3d\u0142o w jednym z dw\u00f3ch powod\u00f3w. Pierwszy z nich jest negatywny. Wyra\u017ca go lenistwo lub \u017ale zaplanowany czas. Drugi okre\u015blam jako pozytywny. Przejawia si\u0119 pojawieniem spraw o wy\u017cszym priorytecie i zaanga\u017cowaniem w nie. W tym czasie mojej przerwy od pisania zaistnia\u0142a ta druga przes\u0142anka, co wi\u0119cej rodzi ona w sercu wielk\u0105 wdzi\u0119czno\u015bci. <\/p>\n
Siedz\u0119 w\u0142a\u015bnie w chwili odpoczynku w jezuickim ogrodzie pod Giewontem z kubkiem kawy pomi\u0119dzy koszeniem trawy, a dy\u017curem w kaplicy \u015blubowa\u0144 i robi\u0119 swego rodzaju r\u00e9sum\u00e9<\/em> z czasu „wy\u017cszych priorytet\u00f3w”. Termin goni\u0142 termin, z jednego poci\u0105gu przesiada\u0142em si\u0119 w drugi. Odpisa\u0142em na maila, zaraz przysz\u0142y trzy kolejne. Siedzia\u0142em rozporoszony na wyk\u0142adzie, ale kolokwium jako\u015b posz\u0142o do przodu. Kto\u015b dzwoni\u0142 odmawiaj\u0105c mi oferty, za moment zg\u0142asza\u0142 si\u0119 kto\u015b inny z jeszcze korzystniejsz\u0105. Mam w sobie bardzo du\u017co wdzi\u0119czno\u015bci, kt\u00f3r\u0105 chc\u0119 si\u0119 podzieli\u0107. To ju\u017c trzecie podej\u015bcie do tego wpisu. Dwa poprzednie skasowa\u0142em z my\u015bl\u0105, \u017ce s\u0105 samochwalcze. Trzeci\u0105 pr\u00f3b\u0119 podejmuj\u0119 od nowa, w nieco innej dynamice chwalenia – pisz\u0119, by pochwali\u0107 innych i Pana Boga. <\/p>\n Co chcesz robi\u0107 jako jezuita? <\/b><\/p>\n Miesi\u0105c od zdania matury pojecha\u0142em do Krakowa na rozmow\u0119 z \u00f3wczesnym prowincja\u0142em. Kiedy podj\u0105\u0142 decyzj\u0119, \u017ce przyjmie mnie do Towarzystwa, zapyta\u0142 co chc\u0119 robi\u0107 jako jezuita. Bez zb\u0119dnego namys\u0142u odpowiedzia\u0142em: wszystko, byle by\u0142o zwi\u0105zane z prac\u0105 z drugim cz\u0142owiekiem. <\/p>\n Moj\u0105 aktualn\u0105 „pierwsz\u0105 misj\u0105” s\u0105 i maj\u0105 by\u0107 studia filozoficzne. Jednak obok nich dostajemy r\u00f3wnie\u017c inne zaanga\u017cowania – bardziej duszpasterskie. Mnie moi prze\u0142o\u017ceni pos\u0142ali do pracy w redakcji Modlitwy w drodze.<\/a> To by\u0142 zaskoczenie. Marzeniem by\u0142a praca z lud\u017ami – w pierwszym rzucie mieli to by\u0107 studenci (cho\u0107 tego si\u0119 nieco ba\u0142em, bo c\u00f3\u017c ja ch\u0142opak z matur\u0105 mog\u0142em im od siebie da\u0107?) druga jawi\u0142a si\u0119 na horyzoncie grupa m\u0142odzie\u017cowa – sam w takiej wzrasta\u0142em, by\u0142em bardzo pozytywnie nastawiony. Finalnie znalaz\u0142em si\u0119 w redakcji MwD. Oznacza\u0142o to prac\u0119 w biurze. Sprawdzanie rozwa\u017ca\u0144, komunikacja mailowa, statystki – nici ze spotka\u0144 duszpasterskich. Forma twarz\u0105 w twarz zamieniona na twarz\u0105 w ekran… a jednak i tam spotka\u0142em drugiego. <\/p>\n Wsp\u00f3\u0142pracuje z nami blisko setka r\u00f3\u017cnych ludzi. Kiedy wys\u0142a\u0142em pierwszego maila, aby ich przywita\u0107 i poinformowa\u0107 o tym, \u017ce jestem nowym redaktorem, dosta\u0142em ju\u017c u pocz\u0105tku wiele gest\u00f3w sympatii. Ilekro\u0107 pisa\u0142em do kogo\u015b z pro\u015bb\u0105 o stworzenie tekstu rozwa\u017cania mia\u0142em \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce Ci ludzie maj\u0105 swoje \u017cycie: zawodowe i rodzinne, a jednak tak cz\u0119sto godzili si\u0119 na wsp\u00f3\u0142prace z nami. I to pro bono. <\/em>Wielu z naszych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w dzieli\u0142o si\u0119 swoj\u0105 codzienno\u015bci\u0105. Kto\u015b tym, \u017ce spodziewa si\u0119 dziecka, kto\u015b tym, \u017ce zmienia prac\u0119, kto\u015b inny znowu, \u017ce udaje si\u0119 na operacj\u0119. Kto\u015b napisa\u0142 mi \u017cyczenia imieninowe, kto\u015b zapewnia\u0142 o modlitwie, kto\u015b o ni\u0105 prosi\u0142. W prawdzie prawie nikogo z nich osobi\u015bcie nie pozna\u0142em, lecz mia\u0142em poczucie wi\u0119zi jak\u0105 maj\u0105 z nami jezuitami, z naszym dzie\u0142em jakim jest MwD, ze mn\u0105 jako z redaktorem. <\/p>\n Miej pragnienia!<\/strong><\/p>\n Ten sam prowincja\u0142 powiedzia\u0142 mi w\u00f3wczas: „wiesz pewnie b\u0119dziesz pracowa\u0142 w duszpasterstwie bezpo\u015brednim, bo wi\u0119kszo\u015b\u0107 naszych dzie\u0142 wymaga takiego zaanga\u017cowania, ale gdy kolejni prze\u0142o\u017ceni po\u015bl\u0105 Ci\u0119 do czego\u015b innego nie obra\u017caj si\u0119. Pracuj tam na 100%, ale nie przestawaj piel\u0119gnowa\u0107 swoich pragnie\u0144. Jak je odpu\u015bcisz – przegra\u0142e\u015b. Je\u015bli b\u0119dziesz nosi\u0142 je w sercu, Pan Jezus b\u0119dzie je z Toba realizowa\u0142.”<\/p>\n W tym roku obchodzili\u015bmy 100-lecie zawierzenia Polski Naj\u015bwi\u0119tszemu Sercu Pana Jezusa.<\/a> Nowy prowincja\u0142 odwiedzi\u0142 nas w kolegium i poprosi\u0142, by ka\u017cdy bardzo powa\u017cnie zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w przybli\u017cenie ludziom tego wydarzenia i jego duchowej warto\u015bci. <\/p>\n Jako dziecko i p\u00f3\u017aniej nastolatek zawsze by\u0142o dla mnie w Ko\u015bciele miejsce. Trafia\u0142em na \u015bwietnych duszpasterzy, na starszych koleg\u00f3w i kole\u017canki. Wszyscy oni na sw\u00f3j spos\u00f3b troszczyli si\u0119 o moj\u0105 wiar\u0119, m\u00f3j duchowy (i nie tylko) wzrost. Postanowi\u0142em, \u017ce przysz\u0142a kolej p\u00f3j\u015b\u0107 w ich \u015blady. Zg\u0142osi\u0142em prze\u0142o\u017conym gotowo\u015b\u0107 stworzenia og\u00f3lnopolskiego programu duszpasterskiego dla dzieci m\u0142odzie\u017cy. Tak powsta\u0142o „Serce M\u0142odych”<\/a>. <\/p>\n Dosta\u0142em niemal ca\u0142kowicie woln\u0105 r\u0119k\u0119, \u015brodki finansowe i ogromne zaufanie. Stworzyli\u015bmy 3 konkursy z cennymi nagrodami, na kt\u00f3re nap\u0142yn\u0119\u0142o przesz\u0142o 150 prac z ca\u0142ej Polski. Od przedszkolak\u00f3w z rodzicami, po uczni\u00f3w szk\u00f3\u0142 \u015brednich. Przygotowali\u015bmy prawdziw\u0105 wystaw\u0119 z tych prac, kt\u00f3ra przez ca\u0142y miesi\u0105c by\u0142a ogl\u0105dana w naszej krakowskiej bazylice. Zrobili\u015bmy dzi\u0119ki sympatii i wcze\u015bniejszej znajomo\u015bci kawa\u0142ek rap<\/a> z ks. Jakubem Bartczakiem. I dwa spotkania – du\u017ce hybrydowe dla m\u0142odzie\u017cy w \u0141odzi z profesjonaln\u0105 transmisj\u0105 na \u017cywo – Uwielbieniowa \u0141\u00f3d\u017a Ratunkowa – Serce M\u0142odych<\/a> i online dla dzieci w formie bajki – Przepi\u0119kne Kr\u00f3lestwo – Niezwyk\u0142e Serce.<\/a> Zar\u00f3wno ks. Bartczak jak i Mocni w Duchu, kt\u00f3rzy pomogli mi stworzy\u0107 obydwa spotkania ofiarowali sw\u00f3j czas i warsztat za przys\u0142owiowe „B\u00f3g zap\u0142a\u0107”. Podobnie media – prasa, radio i telewizja – ka\u017cdy kto odzywa\u0142 si\u0119 do nas, albo do kogo pisali\u015bmy my s\u0142u\u017cy\u0142 swoimi mo\u017cliwo\u015bciami. <\/p>\n Sesja<\/strong><\/p>\n Po nowicjacie w oficjalnych dyspozycjach – czyli zadaniach jakie prowincja\u0142 wyznacza ka\u017cdemu cz\u0142onkowi zakonu mia\u0142em wpisane – „studiuje filozofi\u0119 na AIK” <\/p>\n Prawd\u0119 powiedziawszy nie jestem wzorem studenta (i je\u015bli chodzi o nauk\u0105 to wzorem nigdy nie by\u0142em) Nawet chyba nie jestem przeci\u0119tny. Zbyt ma\u0142o czytam, zbyt ma\u0142o szukam, zbyt ma\u0142o dyskutuj\u0119. Zdaje si\u0119, \u017ce bli\u017csze rzeczywisto\u015bci jest stwierdzenie, \u017ce „chodz\u0119 na studia”, ni\u017c, \u017ce „studiuj\u0119”. A nawet, \u017ce „siedz\u0119 na studiach”, bo przez pandemi\u0119 przecie\u017c ju\u017c „nie chodz\u0119”. Jednak i w tej mojej marnej postawie studenta by\u0142o i jest co\u015b z pasji. Filozofia uczy mnie bowiem coraz wi\u0119kszej wolno\u015bci w byciu sob\u0105 przed samym sob\u0105. Cz\u0119sto wci\u0105\u017c jeszcze udaj\u0119 na zewn\u0105trz, lecz coraz bardziej prawdziwy staj\u0119 si\u0119 w \u015brodku. Filozofia zmienia tak\u017ce moj\u0105 optyk\u0119 – pozwala mi dostrzec, \u017ce m\u00f3j punkt widzenia nie jest ani jedyny, ani obowi\u0105zuj\u0105cy, cho\u0107 to bolesne odkrycie. By\u0142y i s\u0105 dni, kiedy filozofia w uj\u0119ciu akademickim bardzo mnie denerwowa\u0142a, by\u0142y i s\u0105 dni, kiedy mnie interesowa\u0142a, rozwija\u0142a, ciekawi\u0142a. W ca\u0142ym tym studenckim misz-maszu sesja zako\u0144czy\u0142a si\u0119 – z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 z Bo\u017c\u0105 pomoc\u0105 – powodzeniem, kt\u00f3re wyrazi\u0142a \u015brednia 4,5. <\/p>\n Mi\u0142o\u015b\u0107<\/strong><\/p>\n Czas ten by\u0142 bogaty tak\u017ce w obserwowanie mi\u0142o\u015bci. Wielu moich znajomych w tym czasie albo postanawia sobie powiedzie\u0107 „tak”, wchodz\u0105c w czas narzecze\u0144stwa, albo te\u017c w konsekwencji tego pierwszego „tak” wypowiadaj\u0105 drugie, staj\u0105c si\u0119 ma\u0142\u017ce\u0144stwem. Mi\u0142o\u015b\u0107 w rozumieniu blisko\u015bci z kobiet\u0105 jest w moim \u017cyciu nieobecna. To moja \u015bwiadoma rezygnacja, kt\u00f3ra wiele razy jest odczuwalna. To, co bardzo umacnia mnie na mojej drodze zakonnej, drodze do kap\u0142a\u0144stwa, kt\u00f3r\u0105 ta rezygnacja w jakim\u015b stopniu naznacza, jest dzielenie si\u0119 ze mn\u0105 rado\u015bci\u0105 bycia razem przez ludzi mi \u017cyczliwych i bliskich. Nie chodzi o \u017cycie czyim\u015b \u017cyciem, ani o poszukiwanie substytut\u00f3w. To co\u015b bardziej subtelniejszego – obecno\u015b\u0107. <\/p>\n Ta obecno\u015b\u0107 i rodz\u0105ca si\u0119 z niej rado\u015bci to rzeczywisto\u015b\u0107 bardzo prosta. To odwiedziny Oli i Karola, kt\u00f3rzy wpadli do mnie na ciasto i kaw\u0119 oraz blisko trzy godzinna rozmowa o planach, o marzeniach, o tym jak sobie radz\u0105, co ich cieszy, co jest wyzwaniem. O kulisach zar\u0119czyn z perspektywy Karola, gdy Ola na moment wysz\u0142a. To s\u0105 momenty pe\u0142ne jakiego\u015b tajemniczego entuzjazmu, jakiej\u015b nadzwyczajnej rado\u015bci realizuj\u0105cej si\u0119 jednak w czym\u015b zupe\u0142nie zwyczajnym, w byciu zboku. <\/p>\n To tak\u017ce odwiedziny Patrycji i Staszka, kt\u00f3rzy niespodziewanie wr\u0119czaj\u0105 mi zaproszenie na sw\u00f3j \u015blub, a p\u00f3\u017aniej zapraszaj\u0105 mnie do wsp\u00f3lnego \u015bwi\u0119towania na weselu po\u015br\u00f3d grona swoich bliskich. <\/p>\n I w ko\u0144cu to tak\u017ce \u015blub Ali i Paw\u0142a, kt\u00f3rzy chc\u0105 bym by\u0142 \u015bwiadkiem. Zaledwie 5 i 6 lat starsi ciocia i wujek, kt\u00f3rzy s\u0105 mi przyjaci\u00f3\u0142mi, kt\u00f3rych bardzo ceni\u0119, prosz\u0105 bym by\u0142 mo\u017cliwie jak najbli\u017cej tego dnia z nimi, a wiecz\u00f3r wcze\u015bniej zapraszaj\u0105 mnie do wsp\u00f3lnego sp\u0119dzenia czasu – dziel\u0105 si\u0119 sob\u0105, darz\u0105 zaufaniem. <\/p>\n _________________________<\/strong><\/p>\n To takie g\u0142\u00f3wne smaczki tych „wi\u0119kszych priorytet\u00f3w”, kt\u00f3re na moment wybi\u0142y mnie z pisania. Po drodze, by\u0142o wiele innych, mniejszych, przygodnych, ale r\u00f3wnie pi\u0119knych i radosnych. Po ka\u017cdym z tym pokr\u00f3tce opisanym do\u015bwiadczeniu chcia\u0142em co\u015b tu stworzy\u0107, a jednak ich dynamika i ich mnogo\u015b\u0107 nie pozwala\u0142o porz\u0105dnie si\u0119 do tego zabra\u0107. To tylko ma\u0142y, og\u00f3lny wycinek dobra z tego czasu. Za ka\u017cd\u0105 rado\u015b\u0107 tego zabieganego okresu wszystkim, kt\u00f3rzy si\u0119 do niego przyczyni\u0142 i Panu Bogu \u015blicznie dzi\u0119kuj\u0119. <\/p>\n C\u00f3\u017c, w najbli\u017cszym czasie nie powinno by\u0107 \u017cadnych „wi\u0119kszych priorytet\u00f3w”, wi\u0119c je\u015bli nie poch\u0142onie mnie wakacyjne lenistwo wpisy winny zyska\u0107 na cz\u0119stotliwo\u015bci. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Przez prawie trzy miesi\u0105ce nie uda\u0142o mi si\u0119 nic tu napisa\u0107, mimo, \u017ce gdy po dw\u00f3ch latach nowicjatu powr\u00f3ci\u0142em do tworzenia bloga, by\u0142em przekonany o swojej systematyczno\u015bci i samozaparciu. Kiedy mam przerw\u0119 w jakiej\u015b wcze\u015bniej podj\u0119tej aktywno\u015bci, zazwyczaj ma ona swoje \u017ar\u00f3d\u0142o w jednym z dw\u00f3ch powod\u00f3w. Pierwszy z nich jest negatywny. Wyra\u017ca go lenistwo […]<\/p>\n","protected":false},"author":156,"featured_media":734,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-682","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-codziennosc"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/682","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/156"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=682"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/682\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":735,"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/682\/revisions\/735"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/734"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=682"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=682"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=682"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}