W wielu filmach, kt\u00f3re mia\u0142y sceny wi\u0119zienne, a kt\u00f3re widzia\u0142em, du\u017ce wra\u017cenie robi\u0142y na mnie kadry z rozm\u00f3w zwanych widzeniami. Gruba szyba, dwa domofony. Czasem tylko milczenie i \u0142zy. Innym razem u\u015bmiechy i zetkni\u0119te przez szklan\u0105 \u015bcian\u0119 d\u0142onie. Jeszcze w innych sytuacjach nag\u0142e przerwanie spotkania i powr\u00f3t – ucieczka do dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych od siebie \u015bwiat\u00f3w. <\/p>\n
W tych dniach jestem w moim rodzinnym mie\u015bcie, we Wroc\u0142awiu, na swoich feriach. W\u0142a\u015bciwie pierwszy raz odk\u0105d trzy lata temu „zacz\u0105\u0142em swoje \u017cycie” i opu\u015bci\u0142em dom, nie mog\u0142em do niego wr\u00f3ci\u0107 i w nim si\u0119 zatrzyma\u0107. Moi rodzice i rodze\u0144stwo odbywaj\u0105 nakazan\u0105 kwarantann\u0119. Zatrzyma\u0142em si\u0119 wobec tego w naszym domu zakonnym na Alei Pracy. Kolejnego dnia pojecha\u0142em do rodzic\u00f3w, by wzi\u0105\u0107 ich samoch\u00f3d i zrobi\u0107 im potrzebne zakupy. Wszed\u0142em do ogr\u00f3dka, stan\u0105\u0142em zamaskowany na tarasie, a moi bliscy w salonie w kurtkach, czapkach i z maskami na twarzach. Rozmawiali\u015bmy kr\u00f3tko, przez uchylone okno. Byli\u015bmy blisko, a jednak jakby z dala od siebie. Na koniec przybili\u015bmy z moj\u0105 ma\u0142\u0105 siostr\u0105 Asi\u0105 \u017c\u00f3\u0142wika przez szyb\u0119. I wr\u00f3ci\u0142em na Alej\u0119. <\/p>\n
Siedzi we mnie ten obraz. Wprawdzie przyzwyczai\u0142em si\u0119 ju\u017c – o ile mo\u017cna tak powiedzie\u0107 – do ogranicze\u0144 jakie narzuca nam czas pandemii, a jednak ta sytuacja to jakie\u015b kolejne przesuni\u0119cie granicy, jakie\u015b kolejne wyzwanie do pokonania w g\u0142owie i w sercu, ale te\u017c okazja do refleksji. W normalnych okoliczno\u015bciach w moim domu niewiele potrzeba \u017ceby\u015bmy si\u0119 ze sob\u0105 posprzeczali. Szybko po d\u0142ugim niebyciu w domu, odkrywam, \u017ce bycie w nim jest wymagaj\u0105ce, \u017ce relacja, mi\u0142o\u015b\u0107, rodzina, \u017ce to kosztuje. Cena jest paradoksalna, bo jest ni\u0105 bezinteresowno\u015b\u0107, w tym znaczeniu, \u017ce musz\u0119 zrezygnowa\u0107 z siebie i swoich oczekiwa\u0144, by zyska\u0107 drugiego. I on z siebie musi zrezygnowa\u0107 i porzuci\u0107 swoje oczekiwania, by zyska\u0107 mnie. Nie zawsz\u0119 potrafi\u0119 i nie zawsze chc\u0119 „p\u0142aci\u0107”. I tu w\u0142a\u015bnie to spotkanie na odleg\u0142o\u015b\u0107, zamaskowane twarze moich bliskich i zimny \u017c\u00f3\u0142wik przez szyb\u0119 z ma\u0142\u0105 Asi\u0105, na nowo u\u015bwiadomi\u0142y mi, \u017ce ten zdaje si\u0119 naturalny egoizm, kt\u00f3ry rodzi we mnie, czy szerzej w nas opory do rezygnacji z siebie w relacjach, w rezultacie nie daje nic w zamian. Staje si\u0119 szyb\u0105, przez kt\u00f3r\u0105 wszystko wida\u0107, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna uchyli\u0107, by si\u0119 us\u0142ysze\u0107, ale, kt\u00f3ra mimo wszystkich swoich cech sprzyjaj\u0105cych spotkaniu nie \u0142\u0105czy, a dzieli, kt\u00f3ra przy zbli\u017ceniu, dotyku jest zimna. <\/p>\n
To widzenie, a w\u0142a\u015bciwie do\u015bwiadczenie z niego p\u0142yn\u0105ce, pozwala mi \u017cywi\u0107 nadzieje, \u017ce pandemia, gdy si\u0119 sko\u0144czy, opr\u00f3cz z\u0142a jakie za sob\u0105 przynios\u0142a w postaci \u015bmierci i choroby, wiele rzeczy i spraw, kt\u00f3re przed jej przyj\u015bciem „umiera\u0142y”, czy „chorowa\u0142y” jej trudne do\u015bwiadczenie w nas o\u017cywi i uzdrowi. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W wielu filmach, kt\u00f3re mia\u0142y sceny wi\u0119zienne, a kt\u00f3re widzia\u0142em, du\u017ce wra\u017cenie robi\u0142y na mnie kadry z rozm\u00f3w zwanych widzeniami. Gruba szyba, dwa domofony. Czasem tylko milczenie i \u0142zy. Innym razem u\u015bmiechy i zetkni\u0119te przez szklan\u0105 \u015bcian\u0119 d\u0142onie. Jeszcze w innych sytuacjach nag\u0142e przerwanie spotkania i powr\u00f3t – ucieczka do dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych od siebie \u015bwiat\u00f3w. […]<\/p>\n","protected":false},"author":156,"featured_media":302,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[5,2],"tags":[],"class_list":["post-301","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-codziennosc","category-refleksje"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/301","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/156"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=301"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/301\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":680,"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/301\/revisions\/680"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/302"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=301"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=301"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/janglaba.jezuici.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=301"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}